Web Analytics Made Easy - Statcounter
به نقل از «ایمنا»
2024-05-03@02:03:48 GMT

درد ماندن!

تاریخ انتشار: ۱۷ فروردین ۱۴۰۲ | کد خبر: ۳۷۴۶۷۳۹۹

درد ماندن!

«با رفتن ما، مصطفی بدجوری تنها می‌شد. حالش گرفته بود. دلم به حالش سوخت. درد ماندن را آنجا فهمیدم. دستم را که به طرفش دراز کردم، مکث کرد. دست‌هایمان که در هم گره خورد. سعی کردم لبخندی ساختگی بزنم، او هم خندید اما سرد، به دنبال شوخی‌ایی ذهنم را کاویدم تا بلکه با خوشی از هم جدا شویم.»

به گزارش خبرنگار ایمنا، حمید داوودآبادی از رزمندگان دفاع مقدس و نویسندگان ادبیات پایداری در کتاب «دیدم که جانم می‌رود» به ماجرای یکی از اعزام‌هایش به جبهه و نخستین وداع با بهترین دوست هم‌محله‌اش اشاره کرده است: «جلو لانه جاسوسی غوغا بود.

بیشتر بخوانید: اخباری که در وبسایت منتشر نمی‌شوند!

ورودی اعزام نیرو در قسمت شمال لانه قرار داشت.

بعضی از مادر و پدرها برای خداحافظی آمده بودند. مادری کیسه پر از میوه را به زور در ساک پسرش جا می‌داد. پدرها خیلی خودشان را نگه داشته بودند. پدر من هم همین‌طور بود. تا به حال گریه‌اش را ندیده‌ام. فقط هنگامی که در خرمشهر مجروح شدم، در اولین لحظه ملاقاتمان توانستم از سرخی چشمانش بفهمم که یک دل سیر گریه کرده است.

با محمود خداحافظی کردیم که برود. حسین، رضا و علی با مصطفی هم خداحافظی کردند. می‌دانستم منتظر فرصت است. همه بچه‌های محل که اهل جبهه بودند، رفته بودند و فقط ما چهار نفر مانده بودیم. با رفتن ما، مصطفی بدجوری تنها می‌شد. حالش گرفته بود. دلم به حالش سوخت. درد ماندن را آنجا فهمیدم. دستم را که به طرفش دراز کردم، مکث کرد. دست‌هایمان که در هم گره خورد. سعی کردم لبخندی ساختگی بزنم، او هم خندید، اما سرد به دنبال شوخی‌ایی ذهنم را کاویدم تا بلکه با خوشی از هم جدا شویم، ناگهان از دهانم پرید:

- آقا مصطفی با اجازه‌تون این دفعه دیگه شهید می‌شم.

آمدم ابرو را درست کنم، چشم را هم کور کردم.

مصطفی گفت: حمید توی چشمای من نگاه کن.

زل زدم توی چشمانش، اشک محاصره‌شان کرده بود. خورشید به صورت نقطه‌ای سفید و نورانی در سیاهی چشمانش برق می‌زد. لبانش می‌لرزید، همین‌طور چانه‌اش.

وای اگر بغضش می‌ترکید با نگاهش می‌خواست فحشم بدهد که چرا این حرف را زده‌ام لبخند تلخی زد که همه چهره‌اش با او همراه شد و گفت:

حالا که داری میری ولی بهت بگم تو صبح جمعه می‌آیی تهران.

با تعجب گفتم: مگه مخم تاب داره؟ امروز تازه شنبه است، اون وقت تو می‌گی جمعه میام تهران؟

نگاهش را در چشمان من زل زد و گفت: حمید جان تو رو خدا هر طوری شده باید پونزدهم شهریور که دیگه امتحانای من تموم می‌شه بیایی تا با هم بریم جبهه.

با تعجب گفتم: ببین حضرت آقا، من الان که برم تا حداقل سه ماه دیگه بر نمی‌گردم. تازه اگه شهید نشم. اون وقت چه جوری پونزدهم شهریور بیام و تو رو با خودم ببرم جبهه؟

برخلاف دقایق پیش که ملتمسانه گفت: زود برگردم، قاطعانه گفت:

تو جمعه بر می‌گردی تهران، صبر کن می‌بینیم. وقتی سعی کردم بخندم و با ادا و اطوار گفتم: خواب دیدی خیر باشه.

چیزی نگفت و تنها به روبوسی اکتفا کرد.

از نگاه‌های مصطفی می‌ترسیدم، هم می‌ترسیدم و هم حساب می‌بردم. از قاطع گفتنش که تا جمعه بر می‌گردی تهران، به خودم لرزیدم. چند وقتی بود که افکار هم دیگر را می‌خواندیم. من خیلی ضعیف بودم، ولی او به سادگی هرچه را در ذهن داشتم، برایم می‌گفت: همین چند وقت پیش، وقتی در خانه ما نشسته بودیم، نگاهش را که به چشمانم دوخت، با خنده گفت:

الان می‌خوای بری مسجد پهلوی داوود و بهش بگی.

رنگم پرید. هرچه را که می‌خواستم به داوود بگویم، گفت: کم آوردم زبانم بند می‌آمد.

الان هم چشمانش درست همان حالت را داشت. پشت سرم نگاه اشک‌آلودش را احساس کردم. وارد لانه جاسوسی که شدم، هنوز نگاه‌هایمان به هم بود تا اینکه در بزرگ آهنی پشت سرمان بسته شد. ساعتی بعد لباس نظامی و پوتین را تحویلمان دادند.

برای استراحت به خوابگاه کنار محوطه رفتیم و روی تخت‌های سربازی دراز کشیدیم. خوابم نمی‌برد. بوی بد پتوهای سیاه از یک طرف و فکر اینکه مصطفی چه می‌کند از طرف دیگر مانع خوابم می‌شدند. کلافه بودم، احساس می‌کردم رگه‌ای از درد می‌خواهد وارد کله‌ام شود.

خواب‌های آشفته می‌دیدم. چشمان مصطفی در آخرین لحظات مقابل نظرم بود. از حرفم پشیمان شدم. دوست داشتم بروم بهش بگویم: غلط کردم، فقط خواستم شوخی کرده باشم.

سروصدای بچه‌ها و جیرجیر تخت بالایی، مجبورم کرد تا بلند شوم و به حیاط بروم. هیچ چیز مثل این انتظارها اعصابم را خرد نمی‌کرد. احساس می‌کردم کسی دنبالم است و زود باید بروم، عجولانه و تند.

سرانجام بلندگوها به صدا در آمدند: برادران اعزامی، با کلیه وسایل در زمین چمن به خط شوند. به ساعت نگاه کردم. چیزی به سه بعداز ظهر نمانده بود. در سالن خوابگاه جنب‌وجوشی بود. همه می‌خواستند زود به خط شوند. سرانجام ستون‌ها نظم گرفتند. کنار پای همه، ساک‌هایشان به چشم می‌خورد.»

کد خبر 652250

منبع: ایمنا

کلیدواژه: دفاع مقدس جنگ تحمیلی خاطرات دفاع مقدس خاطرات جنگ تحمیلی شهدای دفاع مقدس شهدای جنگ تحمیلی حميد داوودآبادي کتاب ديدم که جانم مي رود اعزام به جبهه شهر شهروند کلانشهر مدیریت شهری کلانشهرهای جهان حقوق شهروندی نشاط اجتماعی فرهنگ شهروندی توسعه پایدار حکمرانی خوب اداره ارزان شهر شهرداری شهر خلاق

درخواست حذف خبر:

«خبربان» یک خبرخوان هوشمند و خودکار است و این خبر را به‌طور اتوماتیک از وبسایت www.imna.ir دریافت کرده‌است، لذا منبع این خبر، وبسایت «ایمنا» بوده و سایت «خبربان» مسئولیتی در قبال محتوای آن ندارد. چنانچه درخواست حذف این خبر را دارید، کد ۳۷۴۶۷۳۹۹ را به همراه موضوع به شماره ۱۰۰۰۱۵۷۰ پیامک فرمایید. لطفاً در صورتی‌که در مورد این خبر، نظر یا سئوالی دارید، با منبع خبر (اینجا) ارتباط برقرار نمایید.

با استناد به ماده ۷۴ قانون تجارت الکترونیک مصوب ۱۳۸۲/۱۰/۱۷ مجلس شورای اسلامی و با عنایت به اینکه سایت «خبربان» مصداق بستر مبادلات الکترونیکی متنی، صوتی و تصویر است، مسئولیت نقض حقوق تصریح شده مولفان در قانون فوق از قبیل تکثیر، اجرا و توزیع و یا هر گونه محتوی خلاف قوانین کشور ایران بر عهده منبع خبر و کاربران است.

خبر بعدی:

آمارهای تکان‌دهنده مصطفی معین از وضعیت جامعه

تعداد بازدید : 0 کد ویدیو دانلود فیلم اصلی کیفیت 480 بازدید 21 مصطفی معین، استاد بازنشسته دانشگاه تهران و وزیر علوم در دولت اصلاحات آمارهای تکان‌دهنده‌ای از میزان بی‌اعتمادی مردم نسبت به همدیگر و سطح بی‌اعتمادی نسبت به مسئولین بر اساس یک پایش مطرح کرد. روایت معین را می‌بینید و می‌شنوید.

دیگر خبرها

  • تیپ خانم مجری محبوب تلویزیون در کنسرت مصطفی راغب | تصویر
  • حجت‌الاسلام والمسلمین ابوترابی فرد خطیب این هفته نماز جمعه تهران
  • ابوترابی فرد خطیب این هفته نماز جمعه تهران
  • توجه به استان تهران در نگاه متوازن دولت
  • تهران از استان‌های محروم کشور است
  • نماز جمعه تهران به امامت حجت‌الاسلام ابوترابی‌فرد اقامه می‌شود
  • آمارهای تکان‌دهنده مصطفی معین از وضعیت جامعه
  • وحیدی: قادر به پذیرش بیشتر اتباع نیستیم
  • وزیر کشور: دیگر قادر به پذیرش بیشتر اتباع نیستیم
  • هشدار درباره وضعیت پرسپولیس و استقلال